مصاحبه با نویسنده: رابرت اینمن
دکتر رابرت دبلیو. وینتر (۱۹۲۴–۲۰۱۹) - که با القابی چون «گورو»، «پدر» و «پدرخوانده» معماری لس‌آنجلس شناخته می‌شود - مورخ مشهوری در حوزه معماری ساختگی کالیفرنیا بود و مدعی کتابشناسی غنی از راهنماها و تاریخ‌های مختلف در مورد معماری کالیفرنیا، از جمله «سبک صنایع دستی» (۲۰۰۴)، «کاشی‌کار بچلدر» (۲۰۰۰) و «خانه‌های ییلاقی کالیفرنیا » (۱۹۸۰) بود.
رابرت اینمن نویسنده‌ی کتاب‌های «راهنمای راه‌پله‌های لس‌آنجلس» (۲۰۰۸) و «یافتن لس‌آنجلس با پای پیاده: پله، خیابان، پل، مسیر و کوچه» (۲۰۱۳) است. او که فرزند لس‌آنجلس است، یک پیاده‌روی شهری برنده‌ی جایزه و همکار همیشگی مربی‌اش، دکتر رابرت دبلیو. وینتر، است . رابرت اینمن در لس‌آنجلس ساکن است.
او اخیراً با داریل مکسول در مورد نسخه به‌روز شده کتاب راهنمای معماری لس‌آنجلس برای وبلاگ LAPL صحبت کرد.
آخرین ویرایش کتاب «راهنمای معماری لس‌آنجلس» در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. چه چیزی شما را به شروع کار روی این ویرایش ششم به‌روز شده ترغیب کرد؟
رابرت وینتر در ۹۱ سالگی، مشتاق به‌روزرسانی نسخه ۲۰۰۳ بود. او این را خیلی با کلمات بیان نکرد، اما این نوعی جاه‌طلبی در فهرست آرزوهایش بود که یک کتاب راهنمای به‌روز در مغازه‌ها و قفسه‌های کتابخانه‌ها به نمایش بگذارد. وقتی از من پرسید که آیا برای کمک به انجام این کار به او ملحق می‌شوم، نفسم بند آمد. من تقریباً ۵۰ سال بود که هم آن مرد و هم کتاب راهنما را می‌شناختم. حفاظت از میراث هر کدام، تمام الهامی بود که نیاز داشتم. الهام بیشتر از همسرم باربارا، که در آن جلسه حضور داشت، آمد. وقتی باب از من خواست که با او همکاری کنم، باربارا در گوشم زمزمه کرد: «بگو بله!»
میشه در مورد کار روی این نسخه آخر به ما بگید؟ چقدر طول کشید تا این نسخه به‌روز شده رو تکمیل کنید؟
از زمان همکاری با باب وینتر در پاییز ۲۰۱۵ تا انتشار کتاب جدید در سال ۲۰۱۸، سه سال طول کشید. ما خود را وقف بررسی مجدد و بررسی مجدد جلد به جلد کردیم. آیا مدخل‌هایی که گبهارد - وینتر برای دهه‌ها در کتاب گنجانده بود، هنوز دست‌نخورده باقی مانده بودند؟ آیا یک کاربر کتاب راهنما هنوز می‌توانست آنها را از خیابان ببیند؟ آیا مدخل‌های جدیدی وجود داشت که بتوانیم آنها را به عنوان نمونه‌های بهتر از یک معمار، سبک یا دوره خاص در کتاب جایگزین کنیم؟ گبهارد - وینتر در گذشته از چه نمادهای دیرینه میراث معماری ما چشم‌پوشی کرده بود، اما صرفاً می‌خواست جایی در کتاب راهنمای ما داشته باشد؟ از زمان انتشار نسخه ۲۰۰۳ چه چیز جدیدی وجود داشت؟ - البته خیلی زیاد. ما سازماندهی جغرافیایی کتاب را با توجه به نام‌های صحیح محله‌ها، به طور کامل تغییر دادیم و سپس آن را بازسازی کردیم. اطلاعات فهرست خود را بازنویسی کردیم تا با واقعیت جدیدی که کاربران مکان‌ها را با دستگاه‌های خود پیدا می‌کنند، نه با راهنمای توماس، سازگار شویم. ما حتی یک نسخه دیجیتالی از هیچ یک از نسخه‌های قبلی نداشتیم. "باب جونیور". (همانطور که او گاهی اوقات به من اشاره می‌کرد) تک تک کلمات ۵۴۰ صفحه از کتاب سال ۲۰۰۳ را دوباره تایپ یا تنظیم کرد. ما مجبور شدیم یک ناشر جدید پیدا کنیم؛ ما با انتشارات Angel City Press به موفقیت بزرگی دست یافتیم. آنها منطقه و مسائل مربوط به حفاظت از آثار باستانی را به خوبی می‌شناسند و کتاب‌های زیبایی منتشر می‌کنند.
چطور برای اولین بار با دکتر رابرت دبلیو. وینتر آشنا شدید؟ این ملاقات چگونه منجر به کار شما روی نسخه اصلاح‌شده شد؟
دکتر وینتر وقتی من در سال ۱۹۶۸ به عنوان دانشجوی سال اول وارد کالج اکسیدنتال شدم، استاد تاریخ بود. من دانشجوی خوبی بودم، نه خیلی باهوش. من و باب مدت‌ها پس از اینکه هر دوی ما اکسیدنتال را ترک کردیم، با هم در ارتباط بودیم. حتی برای خودم هم خارق‌العاده به نظر می‌رسد که من همکار او باشم. اکسی از آن نوع کالج‌هایی است که این نوع اتفاقات در آن رخ می‌دهد.
آیا شما دکتر دیوید گبهارد را می‌شناختید و با او کار می‌کردید؟
متأسفانه، من هرگز دیوید گبهارد را ملاقات نکردم. او بیست سال پیش از آنکه باب وینتر مرا به تیم کتاب راهنما دعوت کند، درگذشت.
شما روی چندین راهنمای پیاده‌روی برای لس‌آنجلس کار کرده‌اید، از جمله راهنماهایی برای پله‌های اطراف شهر. آیا پیاده‌روی مورد علاقه‌ای دارید؟ پله مورد علاقه‌تان چیست؟
من پله‌های مورد علاقه زیادی دارم، اما تپه‌های کوه واشنگتن و پارک گلاسل مکان ایده‌آل من برای پیاده‌روی در لس‌آنجلس هستند. راه‌پله مورد علاقه من اِلدِرد است - ۱۹۶ پله چوبی که هایلند پارک را به شیب شمالی کوه واشنگتن متصل می‌کند.
چگونه ناتان مسترز برای نوشتن پیشگفتار انتخاب شد؟
با افتخار می‌گویم که درخواست از ناتان برای نوشتن پیشگفتار، ایده من بود. من او را شخصاً از سال ۲۰۱۴ می‌شناسم، زمانی که هر دو در یک حلقه تاریخ محلی شرکت کردیم. در سال ۲۰۱۶، از ناتان خواستم که مرا در محوطه دانشگاه USC بگرداند تا در مرور آن بخش از کتاب راهنما به من کمک کند. سریال تلویزیونی «لوسی لس‌آنجلس» ناتان در آن سال پخش شد. او به طور طبیعی این درخواست را مطرح کرد و من از اینکه او موافقت کرد، هیجان‌زده شدم.
می‌دانم که پرسیدن از شما در مورد ساختمان مورد علاقه‌تان که در این راهنما آمده است، احتمالاً غیرواقع‌بینانه است. (اگرچه، اگر ساختمان مورد علاقه‌ای دارید، دوست دارم بدانم چیست!) آیا 10 ساختمان برتر مورد علاقه‌تان را در این راهنما دارید؟
من این سوال را ۶ ماه قبل از فوت باب وینتر از او پرسیدم، اما او را به ۴ مورد محدود کردم. او پاسخ داد: «تا الان»، خانه لاول اثر ریچارد نویترا ، برج‌های واتس اثر سیمون رودیا ، لا مینیاتورا اثر فرانک لوید رایت ، سالن کنسرت دیزنی اثر فرانک گری . من انتخاب‌های او را دوست دارم، بنابراین برای اینکه ۱۰ مورد را انتخاب کنم، ویلشایر اثر بولاک، هوریشیو وست کورت اثر ایروینگ گیل ، ساختمان گرانادا در وست‌لیک، پل/ساختمان کریگ الوود در کالج مرکز هنر، خانه هالی‌هاک اثر فرانک لوید رایت و البته کتابخانه مرکزی لس‌آنجلس اثر گودهو و وینسلو را اضافه می‌کنم .
آیا چند مورد مورد علاقه دارید که به هر دلیلی نتوانسته‌اید آنها را در این فهرست بگنجانید؟
ها ها، به این ترتیب، دیوانگی نهفته است. گردآوری یک کتاب راهنمای ۲۹۰۰ مدخل، کاری است که می‌توانست، می‌توانست، باید انجام شود. بهتر است زیاد به این فکر نکنم که چطور می‌توانستم آن را طور دیگری انجام دهم... اما البته که این کار را می‌کنم.
اگر می‌توانستید به طرز جادویی برخی از ساختمان‌های از دست رفته در نسخه‌های قبلی راهنما را بازیابی کنید، آن ساختمان‌ها چه بودند؟
با خانه داج اثر ایروینگ گیل ، برج ریچفیلد اثر استایلز کلمنت و سالن پان پاسیفیک اثر وردمن و بکت شروع کنید.
ناتان مسترز در پیشگفتار خود می‌گوید: «گنجاندن [کتاب] بیش از یک ساختمان را از تخریب نجات داده است. حذف [کتاب] همچنین برخی از آثار معماری را محکوم به فنا کرده است - مطمئناً نه قصد نویسندگان، بلکه واقعیتی است که بر اعتبار این کتاب تأکید می‌کند.» اگر می‌توانستید برخی از ساختمان‌های از دست رفته‌ای را که در راهنما ذکر نشده‌اند، نجات دهید، آنها چه بودند؟
خیابان کنسروسازی در ترمینال آیلند و پارک اقیانوس آرام در سانتا مونیکا به ذهنم خطور می‌کنند. باب یک بار به من گفت که اگرچه وقتی کتاب راهنما «کتاب مقدس» نامیده می‌شود، احساس افتخار می‌کند، اما متوجه شده است که برخی از کمیته‌های حفاظت در بحث‌های خود در مورد ثبت یک ساختمان، بیش از حد تحت تأثیر راهنما قرار می‌گیرند. «آنها همیشه می‌پرسیدند: «آیا این در راهنما آمده است؟» من پاسخ می‌دادم: «این کار دو نفر است؛ این احساسات شخصی آنهاست. همین.»
ما دکتر دیوید گبهارد را در سال ۱۹۹۶ و دکتر رابرت دبلیو. وینتر را در سال ۲۰۱۹ از دست دادیم. اگر می‌توانستید از یکی یا هر دوی آنها چیزی بپرسید، آن چه می‌پرسیدید؟
روش آنها برای تهیه فهرست ساختمان‌های برجسته‌ای که قرار بود در کتاب راهنمایشان قرار بگیرند، چه بود؟ در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی، منابع بسیار کمی برای استفاده آنها وجود داشت. با این حال، آنها چند نسخه اول خود را با طیف گسترده‌ای از مکان‌ها، سبک‌ها و معماران پر کردند. چطور توانستند این کار را انجام دهند؟
آیا چیزی هست که اگر فرصتی داشتید، در مورد هر یک از آنها به او بگویید؟
البته، من از طرف خودم و از طرف مخاطبان قدردانِ طرفداران معماری، آنجلینوس‌ها و کسانی که بسیار دورتر هستند، از آنها تشکر می‌کنم.
الان روی پاتختی‌تان چه چیزهایی هست؟
«الان کجاییم: یادداشت‌هایی از لس‌آنجلس» اثر دی‌جی والدی .
می‌توانید پنج نویسنده‌ی محبوب یا تأثیرگذارتان را نام ببرید؟
بیایید بگوییم مایکل اونداتیه ، باربارا کینگسالور ، اد ابی ، تونی هیلرمن و مورخ کوین استار
کتاب مورد علاقه‌ات در کودکی چه بود؟
من حتی کتاب‌هایی را که به عنوان برترین کتاب‌های کودک دهه ۱۹۵۰ شناخته می‌شدند، جستجو کردم، اما هیچ‌کدام از آنها را نخوانده‌ام و نمی‌توانم به خاطر بیاورم که کدام‌ها را بیشتر دوست داشتم.
آیا کتابی بود که احساس می‌کردید باید از والدینتان پنهان کنید؟
وقتی حدود یازده سالگی با مجموعه جیمز باند آشنا شدم، در ابتدا چیزی شبیه دکتر نو را در خانه از دید پنهان می‌کردم.
آیا کتابی هست که وانمود کرده باشید آن را می‌خوانید؟
البته. در واقع، شرط می‌بندم چند تا از سرفصل‌های دوره پروفسور وینتر را جعل کرده‌ام.
آیا کتابی هست که زندگی شما را تغییر داده باشد؟
کتاب‌های راهنمای دیگری هم وجود دارند، اما من به دو کتاب راهنما اشاره می‌کنم. راهنمای والتر استار جونیور برای مسیر جان مویر و منطقه های سیرا ؛ پیاده‌روی در آنجا از ۱۲ سالگی به بعد مورد علاقه من بود. و شاید به طرز عجیبی، واشنگتن با پای پیاده توسط موسسه اسمیتسونیان. من در سن ۳۰ سالگی زادگاهم لس‌آنجلس را ترک کردم، در حومه فیلادلفیا زندگی کردم و در سن ۳۴ سالگی برای همیشه به لس‌آنجلس بازگشتم. آن فاصله ۴ ساله مرا به پیاده‌روی شهری علاقه‌مند کرد و باعث شد در پیاده‌روهای نیویورک، فیلادلفیا و واشنگتن دی‌سی قدم بزنم.
می‌توانید کتابی را نام ببرید که خودتان مبلغ آن هستید (و فکر می‌کنید همه باید آن را بخوانند)؟
کالیفرنیای جنوبی: جزیره‌ای روی خشکی، نوشته‌ی کری مک‌ویلیامز
آیا کتابی هست که بیش از همه دوست داشته باشید برای اولین بار دوباره آن را بخوانید؟
آخرین اثر هنری (موسیقی، فیلم، تلویزیون، اشکال هنری سنتی‌تر) که تجربه کرده‌اید یا روی شما تأثیر گذاشته است، چیست؟
من در دو ماه گذشته چندین بازدید فوق‌العاده از گالری‌های جدید گفن در موزه هنر لاکما داشته‌ام. از وقتی جوان بودم عاشق تابلوی «روز گل‌ها» اثر دیه‌گو ریورا بوده‌ام. این تابلو به خوبی در راهرو به نمایش گذاشته شده و هر بار توجه مرا جلب می‌کند.
تصور شما از یک روز عالی (که بتوانید هر جایی بروید/ با هر کسی ملاقات کنید) چیست؟
لذت بردن از برکلی چیزی است که مدت‌هاست با همسرم باربارا در میان گذاشته‌ام. من عاشق حس و حال این مکان هستم و برای غذا، نوشیدنی و حال و هوای آن، گزینه‌های زیادی دارم. درست در شمال و جنوب محوطه دانشگاه، متوجه شده‌ام که قدم زدن در خیابان‌های تپه‌ای، مسیرها، راه‌پله‌ها و لذت بردن از درختان ردوود، باغ‌ها و خانه‌های صد ساله، تقریباً به کمال نزدیک است.
سوالی که همیشه امیدوار بودی ازت پرسیده بشه، اما تا حالا نشده چیه؟
س: به نظر شما چرا باب وینتر از شما خواست که برای انتشار ششمین ویرایش تجدیدنظر شده به او بپیوندید، در حالی که می‌توانست یک مورخ معماری حرفه‌ای را استخدام کند؟
جواب شما چیست؟
الف) باب وینتر از میراث کتاب راهنما محافظت می‌کرد. باب من را به عنوان فردی می‌شناخت که نزدیک به ۵۰ سال به کتاب‌های راهنما و نویسندگانشان احترام می‌گذاشت. مطمئناً، من نظرات خودم را در مورد آنچه می‌توانست برای بهتر کردن یک راهنما اضافه شود، داشتم، اما باب مطمئن بود که قرار نیست با تغییرات "دیوانه" شوم. او من را به عنوان یک دانشجو می‌شناخت؛ من باهوش نبودم، اما به اندازه کافی توانمند و منظم بودم تا از پس کارهای طاقت‌فرسایی که لازم بود برآیم. (خنده‌دار است، این موضوع مرا به یاد نظر سرد باب در مورد معمار میرون هانت می‌اندازد.) باب از دیدگاهی که من با پیاده‌روی زیاد در شهرمان به دست آورده بودم، قدردانی می‌کرد.
الان مشغول چه کاری هستی؟
سرگرمی من هنوز نقشه کشیدن، گشت‌زنی و سپس رهبری پیاده‌روی‌ها و کوه‌پیمایی‌های شهری است. من با آماده‌سازی‌هایم چیزهای زیادی یاد می‌گیرم؛ از افرادی که با من پیاده‌روی می‌کنند یاد می‌گیرم. امیدوارم آنها نیز ضمن انجام برخی تمرینات مفید، چیزهایی یاد بگیرند. تنها در دوازده ماه گذشته، مسیرهای جدید من مردم را با مکان‌های متنوعی مانند ساوتل، سانتا آنا و محله وست‌لیک آشنا کرده است. مکان‌های جدید، پیاده‌روی‌های جدید؛ این چیزی است که اکنون روی آن کار می‌کنم.
