Review
Sand Rush: The Revival of the Beach in Twentieth-century Los Angeles
Review
با پایان یافتن المپیک ۲۰۲۴ پاریس و تحویل مشعل و پرچم المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس به شهردار کارن باس، خواندن این کتاب (یک رساله دکترا، در اصل به زبان فرانسوی و اکنون به انگلیسی، درباره سواحل لس‌آنجلس) نوشته دکتر السا دیوین، برایم بسیار خوشایند و غیرمنتظره بود. در مورد دست‌های روی آب صحبت کنید!
من که در امتداد خط ساحلی جنوب کالیفرنیا با سواحل شگفت‌انگیزش بزرگ شده‌ام، هرگز به این نوارهای وسیع شنی فکر نکرده‌ام، مگر در تابستان که همیشه برای رسیدن به اقیانوس باید از میان آن همه شن داغ عبور می‌کردیم. هرگز به ذهنم خطور نکرد که می‌توانست طور دیگری باشد. دکتر السا دیوین در این کتاب بسیار قابل فهم، تاریخچه خط ساحلی لس‌آنجلس و تمام آن شن‌ها را بررسی می‌کند و بررسی می‌کند که چرا "... سواحل لس‌آنجلس نه تنها بر شهر، بلکه بر اعتبار بین‌المللی، نشاط اقتصادی و کیفیت زندگی منطقه شهری نیز تأثیر گسترده‌ای داشته‌اند." جنی پرایس در مقدمه می‌نویسد:
«چیزهای کمی در مورد سواحل لس‌آنجلس در سال ۲۰۲۳ «طبیعی» هستند... منطقه لس‌آنجلس این سواحل را از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ پاکسازی و گسترش داد. آنها محیط‌های ساحلی را بازسازی کردند. اینگونه است که شما یک شهر می‌سازید، درست است؟ شما باید محیط‌های خود را بازسازی کنید. به شدت - و سوال اساسی این نیست که آیا این کار را انجام می‌دهید یا خیر. بلکه این است که چگونه. و همانطور که دوین به وضوح نشان می‌دهد، همانطور که ما طبیعت را بازسازی می‌کنیم، خودمان را نیز بازسازی می‌کنیم.»
در دهه ۱۹۲۰، سواحل لس‌آنجلس «کثیف، شلوغ و فرسوده بودند. آلودگی ناشی از فاضلاب تصفیه‌نشده، پساب‌های صنعتی و استخراج نفت یک مسئله حیاتی بود. بیشتر خط ساحلی خصوصی و غیرقابل دسترس برای عموم بود.» در آن سال‌های پس از جنگ، یک جنبش ملی به رهبری انجمن حفاظت از ساحل و ساحل آمریکا برای بهبود شرایط در مناطق ساحلی وجود داشت. در لس‌آنجلس، این جنبش توسط مهندسان، برنامه‌ریزان شهری، بازرگانان، سیاستمداران و رهبران شهر دنبال شد. گروه‌هایی مانند انجمن سواحل کالیفرنیا و انجمن برنامه‌ریزی خط ساحلی تشکیل شدند. در طول جنگ جهانی دوم، لس‌آنجلس رشد سریع جمعیت را تجربه کرد و پس از جنگ، رهبران مدنی اهمیت اقتصادی و مدنی حفظ و گسترش این رشد را تشخیص دادند. «مهندسان ساحلی، همراه با رهبران تجاری و مدنی، با افزودن مقادیر زیادی شن و ماسه، شاهکار قابل توجه گسترش سواحل - تا چهار برابر اندازه اصلی آنها - را به انجام رساندند... یک چشم‌انداز ساحلی جدید پدیدار شد... با پارکینگ‌های بزرگ، امکانات توالت‌های تمیز و درخشان و بزرگراه‌های مجاور.» مانند هر تغییر سریعی، نه تنها زیست‌محیطی، پیامدهای مثبت و منفی نیز به همراه خواهد داشت که دکتر دوین آنها را بررسی و مطرح می‌کند. از دهه 1920 به بعد، نه تنها یک طرح جامع بلندمدت دنبال نشد، بلکه توسعه و گسترش به صورت «گهگاه و پراکنده» صورت گرفت. برنامه‌های دیگری نیز تدوین شدند که نتایج مثبت و منفی خود را به دنبال داشتند.
او در هفت فصل (به‌علاوه‌ی یک مقدمه و خاتمه‌ی تاریخی مهم)، تحولات و پیامدهای گذشته را که پیامدهای داخلی و بین‌المللی برای لس‌آنجلس داشته‌اند، ارائه می‌دهد، مانند میزبانی این شهر از دو المپیک قبلی (۱۹۳۲ و ۱۹۸۴) و میزبانی سومین المپیک در سال ۲۰۲۸. در اینجا جنبه‌های دیگری نیز بررسی می‌شوند: نابرابری‌های اقتصادی، پیامدهای زیست‌محیطی، تراکم جمعیت، نژادپرستی، تصویرسازی رسانه‌ای در مقابل واقعیت، و پیامدهای آن «هجوم شن» منحصر به فرد که کیفیت زندگی را برای همه - ساکنان و بازدیدکنندگان - افزایش یا کاهش داد.
برای آن دسته از ما که هرگز به سواحل لس‌آنجلس فکر نکرده‌ایم، مگر اینکه آنها وسیع و دوست‌داشتنی باشند، دکتر السا دیوین رساله‌ای جذاب نوشته است که نمونه‌ای جذاب، آموزنده و برانگیزاننده از برنامه‌ریزی شهری است.
